Insulinooporność

Insulina puka. Glukoza czeka. A komórka mówi: „nie teraz”.

Coraz więcej kobiet słyszy diagnozę: insulinooporność.
Coraz więcej też próbuje sobie z nią poradzić dietą, eliminacjami, głodówkami, „detoksami” i wiecznym liczeniem kalorii.

I bardzo często kończy się to frustracją.

Dlaczego?
Bo insulinooporność nie jest problemem jedzenia jako takiego.
To problem relacji komórki z energią.

Czym naprawdę jest insulinooporność?

W skrócie:
to stan, w którym komórki przestają reagować na insulinę, mimo że ta jest produkowana – często w nadmiarze.

Ale to zdanie niczego nie wyjaśnia.

Prawda jest taka, że komórka się zamyka.
I robi to celowo.

Insulina puka.
Glukoza czeka.
A komórka odpowiada: „nie teraz”.

Nie dlatego, że jest uszkodzona.
Tylko dlatego, że jest przeciążona.

Komórka nie jest głupia. Ona się broni.

Zamknięcie komórki to mechanizm obronny organizmu.

Ciało mówi:

„Nie przyjmę kolejnej porcji energii,
bo nie mam warunków, żeby ją bezpiecznie wykorzystać.”

Co najczęściej zamyka komórkę?

• przewlekły stres (psychiczny i emocjonalny),
• ciągłe napięcie i presja,
• brak snu,
• niedożywienie jakościowe (mało białka, minerałów),
• odwodnienie,
• stan zapalny,
• życie w trybie „ciągle muszę”.

W takim stanie komórka nie chce energii.
Ona chce spokoju i porządku.

Dlaczego samo odcięcie węglowodanów często nie działa?

Owszem – na początku:

• odstawienie cukru,
• miodu (nawet tego „zdrowego”),
• białej mąki,
• produktów UHT i wysoko przetworzonych

jest konieczne, żeby zmniejszyć presję na trzustkę.

Ale to nie otwiera komórki.

Jeśli komórka jest:
– odwodniona,
– zestresowana,
– niedożywiona,

to nawet przy zerowych węglowodanach pozostanie zamknięta.

Dlatego wiele kobiet mówi:

„Nie jem, pilnuję diety, a waga stoi.
Cukier dalej skacze.
Jestem zmęczona.”

To nie bunt ciała.
To obrona.

Komórki nie trzeba zmuszać. Trzeba ją odbezpieczyć.

I tu zaczyna się prawdziwa praca z insulinoopornością.

Poziom fizyczny

Komórka otwiera się, gdy dostaje:

• regularność (3 posiłki dziennie, bez ciągłego podjadania),
• białko (materiał budulcowy),
• tłuszcz (sygnał bezpieczeństwa),
• minerały (magnez, sód, potas),
• wodę (bez niej komórka się kurczy),
• lekki ruch po jedzeniu (sygnał: „energia jest potrzebna”).

Wsparcie, które realnie pomaga:

• tauryna – poprawia wrażliwość insulinową,
• magnez – uspokaja układ nerwowy i metabolizm,
• witaminy z grupy B – bo układ nerwowy steruje gospodarką cukrową.

Poziom emocjonalny i duchowy (najczęściej pomijany)

U kobiet insulinooporność bardzo często idzie z:

• ciągłym napięciem,
• braniem odpowiedzialności za wszystko i wszystkich,
• życiem „na obowiązku”,
• brakiem odpoczynku bez poczucia winy.

Ciało w takim stanie nie ufa, że może puścić energię.

Dlatego:

• jedzenie w stresie zawsze podnosi insulinę,
• brak snu zamyka komórki,
• ciągła kontrola utrwala oporność.

Komórka otwiera się wtedy, gdy ciało dostaje sygnał:

„Jest bezpiecznie.
Nie muszę walczyć.”

Co się dzieje, gdy to zaskoczy?

Gdy:

• napięcie opada,
• ciało jest nawodnione i odżywione,
• posiłki są spokojne i regularne,

wtedy:

• insulina nie musi być produkowana w nadmiarze,
• glukoza zaczyna wchodzić do komórek,
• energia jest spalana zamiast magazynowana,
• organizm sam reguluje się coraz lepiej.

Bez walki.
Bez presji.
Bez karania ciała.

Insulinooporność to informacja, nie wyrok

To informacja, że:

• ciało potrzebuje spokoju,
• komórki potrzebują zaufania,
• metabolizm nie lubi pośpiechu i przemocy.

Cofanie insulinooporności nie zaczyna się od diety.
Zaczyna się od przywrócenia ładu – w ciele i w środku.

Jeśli ten proces jest prowadzony mądrze,
organizm sam zaczyna wracać do równowagi.